Bertha von Suttner
Bertha von Suttner (1843-1914) was een Oostenrijkse pacifiste, schrijfster en een van de meest invloedrijke vertegenwoordigers van de internationale vredesbeweging aan het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw. Tijdens een verblijf in de Kaukasus, ten tijde van de Russisch-Turkse Oorlog, ontwikkelde zij haar overtuiging dat internationale geschillen door vreedzame middelen moesten worden opgelost.
Met haar roman De Wapens Neer! (Die Waffen nieder!, 1889) gaf Von Suttner een krachtige stem aan het pacifisme. Het boek kreeg internationale bekendheid en droeg bij aan het publieke debat over oorlog, ontwapening en vrede.
Von Suttner onderhield contacten met vooraanstaande staatslieden, denkers en vredesactivisten van haar tijd. Zij correspondeerde met Henry Dunant, grondlegger van het Rode Kruis, wisselde ideeën uit met Aletta Jacobs over de positie van vrouwen binnen de vredesbeweging en had een langdurige vriendschap met Alfred Nobel. Haar inzet voor vrede werd in 1905 bekroond met de Nobelprijs voor de Vrede, waarmee zij de eerste vrouw werd die deze onderscheiding ontving.
Tijdens de Eerste Haagse Vredesconferentie in 1899 verbleef Von Suttner in Den Haag, waar zij actief in gesprek ging met diplomaten en deelnemers aan de conferentie. Zij was bovendien aanwezig bij de opening van het Vredespaleis in 1913. Een jaar later overleed zij, kort voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog.
